Przypomnijmy, i\u017c siostra szarytka b\u0142. Marta Wiecka pracowa\u0142a w boche\u0144skim szpitalu (w by\u0142ym budynku po pogotowiu) od 1899 roku do 1902.<\/p>\n
Tutaj przysz\u0142o jej p\u00f3\u017aniej prze\u017cy\u0107 bardzo trudne chwile. Zdemoralizowany cz\u0142owiek po wyj\u015bciu ze szpitala, kieruj\u0105c si\u0119 zazdro\u015bci\u0105 rozg\u0142osi\u0142, \u017ce s. Marta jest w ci\u0105\u017cy z jednym z pacjent\u00f3w – studentem, krewnym proboszcza. Oskar\u017cona musia\u0142a \u017cy\u0107 pod brzemieniem plotek i z\u0142o\u015bliwo\u015bci ze strony mieszka\u0144c\u00f3w miasta. Jednak stanowcza postawa prze\u0142o\u017conej s. Marii Chab\u0142o sprawi\u0142a, \u017ce s. Wiecka zosta\u0142a w Bochni, aby okaza\u0142a si\u0119 jej niewinno\u015b\u0107. W tym czasie nie zaprzesta\u0142a pe\u0142nienia normalnych obowi\u0105zk\u00f3w z t\u0105 sam\u0105, co zawsze dobroci\u0105 i us\u0142u\u017cno\u015bci\u0105. Mimo, \u017ce wiele wycierpia\u0142a, potrafi\u0142a w ciszy znie\u015b\u0107 to pos\u0105dzenie, zdaj\u0105c si\u0119 ca\u0142kowicie na Boga.<\/p>\n
Siostra Marta bardzo kocha\u0142a swe powo\u0142anie i zawsze emanowa\u0142a z niej rado\u015b\u0107 oraz zadowolenie z wykonywanej w\u015br\u00f3d chorych pos\u0142ugi. U\u015bmiechni\u0119ta, pe\u0142na cierpliwo\u015bci i niezwyk\u0142ej dobroci nios\u0142a ulg\u0119 nie tylko cierpi\u0105cemu cia\u0142u, ale zabiega\u0142a te\u017c o zdrowie ducha powierzonych jej chorych. Umia\u0142a znale\u017a\u0107 czas, by uczy\u0107 ich katechizmu, przygotowywa\u0107 do sakrament\u00f3w \u015bwi\u0119tych i przyk\u0142ada\u0142a du\u017c\u0105 wag\u0119 do wsp\u00f3lnej z nimi modlitwy. Bywa\u0142o, \u017ce do kaplicy szpitalnej w Podchajcach (ostatnia jej plac\u00f3wka) przychodzi\u0142o oko\u0142o czterdziestu chorych, by wraz z ni\u0105 uczestniczy\u0107 w drodze krzy\u017cowej.<\/p>\n