Grupa zaawansowanych wiekowo pensjonariuszy Domu Aktora Weterana, z jego codzienno\u015bci\u0105 trywialnych wydarze\u0144, postanawia wystawi\u0107 „Fausta” J. W. Goethego. Tym pomys\u0142em zara\u017ca ich aktor po przej\u015bciach; niespokojny duch, kt\u00f3ry nagle pojawia si\u0119 w ich spokojnym \u017cyciu oraz dw\u00f3jka m\u0142odych.<\/p>\n
Jan Nowicki w „Jeszcze nie wiecz\u00f3r”, debiutanckiej fabule Jacka B\u0142awuta gra tak jakby siebie. Jerzy to wielki aktor, „Wielki Szu”, podsiwia\u0142y playboy. Wycie\u0144czony \u017cyciem, kolejnymi imprezami i romansami, trafia do Domu Aktora Weterana.<\/p>\n
Znajduje tu swoj\u0105 dawn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, starych znajomych ze sceny. Pocz\u0105tkowo mierzi go nowe miejsce, w kt\u00f3rym wszystko dzieje si\u0119 jakby wolniej, gdzie ka\u017cdy \u017cyje w jakby w\u0142asnym \u015bwiecie. Jedni s\u0105 po kilku zawa\u0142ach, inni cierpi\u0105 na Parkinsona. Kto\u015b marzy, \u017ce jest ci\u0105gle na scenie, a kto\u015b inny po\u015bwi\u0119ca si\u0119 ca\u0142kowicie opiece nad swoim schorowanym partnerem. Oto staro\u015b\u0107 jakiej w polskim kinie si\u0119 nie ogl\u0105da – staro\u015b\u0107 nie rado\u015b\u0107. B\u0142awut, jak wytrawny dokumentalista, pokazuje, co si\u0119 dzieje z cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry powoli traci kontakt ze swoim j\u0119zykiem, s\u0142abn\u0105 mu zmys\u0142y, ma coraz wi\u0119ksze luki we wspomnieniach i nie daj\u0105ce si\u0119 pokona\u0107 problemy z zapami\u0119tywaniem. Autor „Wojownika” nie ucieka kamer\u0105 od po\u017c\u00f3\u0142k\u0142ego i pomaszczonego starczego cia\u0142a, ale nie dlatego, \u017ce fascynuje go turpizm. Nic z tych rzeczy. Stary cz\u0142owiek, mimo ca\u0142ej swojej fizycznej s\u0142abo\u015bci i ogranicze\u0144, r\u00f3\u017cni si\u0119 tylko tym od cz\u0142owieka w sile wieku, \u017ce jest bardziej bezbronny. B\u0142awut patrzy na niego jak na dziecko, cierpliwie i czule.<\/p>\n
Najciekawszy jest tu drugi plan i momenty, gdy kamera zapomina o fabule i swobodnie pod\u0105\u017ca za pensjonariuszami Domu Aktora Weterana, kt\u00f3rzy chodz\u0105 po parku, przysiadaj\u0105 na \u0142aweczkach, patrz\u0105c w niebo albo biegaj\u0105 po lesie. W tych kilku chwilach zaciera si\u0119 granica mi\u0119dzy rzeczywisto\u015bci\u0105 i fikcj\u0105. Spogl\u0105damy na filmowe postaci, ale r\u00f3wnocze\u015bnie na aktor\u00f3w, kt\u00f3rzy, graj\u0105c swoje role, graj\u0105 tak naprawd\u0119 siebie. Niekt\u00f3rych z nich dawno nie mieli\u015bmy okazji ogl\u0105da\u0107 na du\u017cym ekranie. B\u0142awut przywraca niekiedy ju\u017c zapomnianych aktor\u00f3w do spo\u0142ecznej \u015bwiadomo\u015bci, sk\u0142adaj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie ho\u0142d artystom, kt\u00f3rzy przez lata wsp\u00f3\u0142tworzyli polsk\u0105 kultur\u0119.<\/p>\n
W pierwszym planie rozgrywa si\u0119 standardowa historia. Jerzy zaczyna przewraca\u0107 ustabilizowany \u015bwiat do g\u00f3ry nogami. Klnie, pije, romansuje z m\u0142od\u0105 kuchareczk\u0105. Zachowuje si\u0119, jakby nie przyjmowa\u0142 do wiadomo\u015bci tego ile ma lat i co w tym wieku mu wypada. Nie bacz\u0105c na mo\u017cliwo\u015b\u0107 pora\u017cki decyduje si\u0119 na szalone przedsi\u0119wzi\u0119cie – postanawia wystawi\u0107 „Fausta”, w kt\u00f3rym b\u0119d\u0105 gra\u0107 pensjonariusze zak\u0142adu. Wszyscy o dziwo zapalaj\u0105 si\u0119 do tego pomys\u0142u. Rozpoczynaj\u0105 si\u0119 pr\u00f3by.<\/p>\n
Nowicki szaleje, dwoi si\u0119 i troi, stroi miny i gada jak naj\u0119ty. To on nadaje rytm filmowi B\u0142awuta. Jest jeszcze niby dw\u00f3jka m\u0142odych aktor\u00f3w, Bohosiewicz i Pawlicki, kuchareczka i raper, ale oni przy starym wyjadaczy wypadaj\u0105 raczej blado. Jedynym aktorem, kt\u00f3ry dotrzymuje Nowickiemu kroku, jest wielki, czarny pudel, odkrycie polskiego kina. Rola, w kt\u00f3r\u0105 wciela si\u0119 ten ogromny, tajemniczy pies jest dla filmu kluczowa, ale, \u017ceby nie psu\u0107 zabawy widzom, du\u017co wi\u0119cej powiedzie\u0107 nie wypada. Warto wspomnie\u0107 tylko, tak na marginesie, \u017ce B\u0142awut, ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, nie wprowadza wraz z ni\u0105 jaki\u015b tajemniczych, magicznych w\u0105tk\u00f3w. Przez ca\u0142y czas jeste\u015bmy blisko ziemi i \u017cycia.<\/p>\n
Proste i delikatne, powsta\u0142e z wewn\u0119trznej potrzeby, kino Jacka B\u0142awuta opowiada o p\u00f3\u017anej jesieni \u017cycia, pokazuje jego blaski i cienie, ale to nie wszystko. „Jeszcze nie wiecz\u00f3r” to przecie\u017c tak\u017ce kapitalna pochwa\u0142a samej sztuki, a przede wszystkim procesu jej tworzenia, kt\u00f3ry potrafi cho\u0107 na chwile zatrzyma\u0107 czas i pozwala poczu\u0107 si\u0119 nie\u015bmiertelnym.<\/p>\n
Szczeg\u00f3\u0142y:<\/strong> Grupa zaawansowanych wiekowo pensjonariuszy Domu Aktora Weterana, z jego codzienno\u015bci\u0105 trywialnych wydarze\u0144, postanawia wystawi\u0107 „Fausta” J. W. Goethego. Tym pomys\u0142em zara\u017ca ich aktor po przej\u015bciach; niespokojny duch, kt\u00f3ry nagle pojawia si\u0119 w ich spokojnym \u017cyciu oraz dw\u00f3jka m\u0142odych. Jan Nowicki w „Jeszcze nie wiecz\u00f3r”, debiutanckiej fabule Jacka B\u0142awuta gra tak jakby siebie. Jerzy to wielki<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[517],"tags":[4842,17289],"class_list":["post-10984","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-kino","tag-jeszcze-nie-wieczor","tag-kino"],"acf":[],"yoast_head":"\n
\ndramat, Polska, USA 2008, 96 min, od 12 lat
\nre\u017cyseria: Jacek B\u0142awut
\nobsada: Jan Nowicki, Nina Andrycz, Sonia Bohosiewicz, Ewa Krasnod\u0119bska
\nSeanse:<\/strong> 10-15.07 ma\u0142a sala, godz. 19.00<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"